10 ამბავი ორსულობაზე

ორსულობის 28-ე კვირის თავზე მინდა რამდენიმე ამბავი მოგიყვეთ. მეტწილად, ეს თანმდევი მოვლენებია, რაც ფეხმძიმობას ახლავს თან. ან შეიძლება მხოლოდ ჩემსას ახლავს, რადგან ახლა ჩემს საკუთარ და ახლო მეგობრების გამოცდილებას გიზიარებთ. ანუ არა, კვლევა არ ჩამიტარებია და თავს ვერ დავდებ, რომ ყველაფერი სიმართლეა, რაც ქვემოთ იქნება მოყვანილი.

ამბავი #1: შიში

ორსულობის გაგებას სიხარულთან ერთად, დიდი შიში ახლავს თან. ორივე აბსოლუტურად ნორმალურია. თუნდაც ძალიან დიდი ხანი ემზადებოდეთ და ყველაფერი დაგეგმილი გქონდეთ, შეიძლება მაინც შეგეშინდეთ მომავლის, პასუხისმგებლობების, ცხოვრების შეცვლის და ა.შ. ქალების უმეტესობა ალბათ გეტყვით, რომ ორსულობის გაგებისას მათ თავზე ცა გაიხსნა და ანგელოზებმა გალობა დაიწყეს. მე სხვა გამოცდილება მაქვს და თუ თქვენც ჩემსავით ხართ, ნუ დაისტრესებით ამის გამო და თავს ცუდ დედად ნუ იგრძნობთ. მგონი პირიქით, კარგია, რომ გვეშინია, პასუხისმგებლობას ვგრძნობთ და ნელ-ნელა ვეგუებით ახალი არსების გამოჩენას ჩვენს ცხოვრებაში.

Read More »
Advertisements

დაცული: 12.12.18

ეს კონტენტი დაცულია პაროლით. მის სანახავად გთხოვთ შეიყვანოთ პაროლი ქვემოთ:

გვამის დამალვაზედ

სამსახურის ფანჯრიდან პანორამული ხედი მაქვს მთელს ქალაქსა და ზღვაზე. ვზივარ ხოლმე ჩემს ლეპტოპთან და ვუყურებ, როგორ ზანტად შემოდიან და გადიან გემები პორტში, ივსება და იცლება გემბანი ხალხით და როგორ იცვლება ამინდი ქალაქის თავზე…

=====Read More »

პოსტების სასაფლაო

ნახევრად დაწერილი

და გამოუქვეყნებელი პოსტების მადლი გეწეოდეთ, მეგობრებო

 

გულს და სულს რომ ჩადებ, ზედმეტად ბევრს იტყვი და აღარ გამოაქვეყნებ

 

ეს ერთი რამ ნამდვილად დამჩემდა: მინდა ხოლმე მოყოლა, ბევრის წერა,  ბევრის თქმა, მაგრამ საბოლოოდ სიჩუმეს ვარჩევ. კაცმა არ იცის კარგია თუ არა უთქმელი ემოციები, მაგრამ ახლა ასე მიჯობს მაინც.

 

ვიქენდებზედ

ყოვლად ბედნიერი შაბათ-კვირების მადლი გეწეოდეთ! 🙂

გვიან გაღვიძებების, საწოლში გდების, მშვიდი ძილის და მზიანი ამინდის.

შაბათ დღის ქალაქგარეთ გასეირნების, გემრიელი კერძების მომზადების და მირთმევის.

ფეხით სეირნობის, ფერადი ფოტოების და ბარბექიუს.

შოპინგის და სახლის ლაგების.

ასწორებს

ამინ!

ყველაფერი, რაც ბოლო 2 წელიწადში ვისწავლე

ბოლო 2 წელი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ იმაზე მეტი მესწავლა, ვიდრე წინა 2 წელიწადში, მაგალითად. ჰოდა ანგარიშს ვაბარებ ბლოგს და საკუთარ თავს, როგორ გავიზარდე. ამასთან: განვლილი წლის შეჯამებებს სულ ვწერდი ხოლმე მგონი. წელს გამომრჩა და ამ პოსტით ავანაზღაურებ. Read More »

აუდიოწიგნები

აუდიო წიგნები ჩემი ბოლო სიყვარულია. ძალიან მარტივია: გადმოწერე/იყიდე აუდიო წიგნი, ჩაწერე ტელეფონში, გაიკეთე ყურსასმენები და მორჩა. დავდივარ და ვიღაც ნარნარი და მშვიდი ხმის პატრონი ადამიანი მიკითხავს წიგნს, რომლის წასაკითხადაც თავად მე დრო არ მეყოფოდა.

audio-storiesყოველთვის ვამბობდი, რომ აუდიოწიგნების დამუღამება ძალიან გამიჭირდებოდა, რადგან ზოგადად ვინმე რამეს რომ მიკითხავს, ვერ აღვიქვამ კარგად. მირჩევნია ჩემით ავიღო ხელში, წავიკითხო და გავიგო რა ხდება. ამიტომ კარგა ხანი არც კი ვცდილობდი რამის მოსმენას. მეგობარმა ჰარი პოტერი აუდიო წიგნის სახით გამომიგზავნა და რადგან აწ უკვე ყველაჯერ მქონდა წაკითხული, ვიფიქრე გამიმარტივდებოდა ჰარით დაწყება. ასეც მოხდა. Read More »

სუნებზე

ადამიანებს, შემთხვევებს და ადგილებს სუნებით ვიმახსოვრებ. მერე თვალებდახუჭულსაც შემიძლია მივაგნო და გავიხსენო ის კონკრეტული დღე ან პიროვნება.
მაგალითად, დედაჩემს ოდნავ მოტკბო, ვანილის სუნი აქვს. მიუხედავად იმისა, რომ ვანილი არ უყვარს და არასდროს იყენებს ცხობის დროსაც კი, ჩემთვის დედას ვანილის სუნი აქვს.

ტალინი ჩემთვის ახლადმოჭრილი ბალახის სუნთან ასოცირდება. პრინციპში, ლოგიკურია, ლამის ყოველ მეორე დღეს კრეჭენ ბალახს. შესაბამისად ქალაქში გადაადგილებისას ალაგ-ალაგ აუცილებლად შეგეფეთება ეს ბედნიერი და ფრეშ სურნელი. მეც ნესტოებს სიამოვნებით ვბერავ და ხარბად ვისუნთქავ. ძალიან მიყვარს.

tumblr_mctiobcp491qeoetoo4_250ჰერმიონასი არ იყოს, ამორტენსიას ჩემთვის ახლადმოჭრილი ბალახის და ახალი წიგნების სუნი ექნებოდა. მესამე ალბათ მზის სუნია. სახეს რომ მიუშვერ, გაგითბება და ამ დროს თმაზე აგდის, აი ეგ სუნი. ან მზეზე დატოვებულ თივის ნახევრად გამხმარ ზვინს რომ ასდის, ის სუნი.

საკვებსაც სუნით ვაფასებ. ალბათ უცნაური დასანახია, როგორ ვსუნავ კაფეტერიაში საჭმელს, რადგან სწორედ სუნით ვაფასებ ხოლმე, რამდენად მომეწონება ესა თუ ის კერძი. ასეთ დროს, ვცდილობ შემუჩნეველი დავრჩე 😀 უხერხულია მაინც.

სუნამოების მაღაზიები არ მიყვარს. იმდენი სუნია ერთმანეთში არეული, რომ თავი მტკივდება და ცუდად ვხდები. შერჩევაც ძალიან მიჭირს ჩემთვის სუნამოსი შესაბამისად. იმდენი სუნი ირევა ხოლმე ჰაერში, რომ აღარაფერი მომწონს და გარეთ გამოღწევის გარდა, არაფერი მინდა.

გიოც სუნით დავიმახსოვრე და შევიყვარე. დღემდე ვგიჟდები მის კისერში ცხვირის ჩაყოფასა და გაყურსვაზე.

ადამიანებს, ვინც არ მომწონს სუნი არ აქვთ. აი ასე, არ აქვთ უბრალოდ. სუნამოები, ჰიგიენური სუნები და ა.შ. არ იგულისხმება. საკუთარი, დამახასიათებელი სუნი არ აქვთ. :/

რისი თქმა მსურდა?
არც არაფრის. წვიმის სუნი დგას ქალაქში და გამახსენდა. 🙂