დაცული: 12.12.18

ეს კონტენტი დაცულია პაროლით. მის სანახავად გთხოვთ შეიყვანოთ პაროლი ქვემოთ:

Advertisements

გვამის დამალვაზედ

სამსახურის ფანჯრიდან პანორამული ხედი მაქვს მთელს ქალაქსა და ზღვაზე. ვზივარ ხოლმე ჩემს ლეპტოპთან და ვუყურებ, როგორ ზანტად შემოდიან და გადიან გემები პორტში, ივსება და იცლება გემბანი ხალხით და როგორ იცვლება ამინდი ქალაქის თავზე…

=====Read More »

პოსტების სასაფლაო

ნახევრად დაწერილი

და გამოუქვეყნებელი პოსტების მადლი გეწეოდეთ, მეგობრებო

 

გულს და სულს რომ ჩადებ, ზედმეტად ბევრს იტყვი და აღარ გამოაქვეყნებ

 

ეს ერთი რამ ნამდვილად დამჩემდა: მინდა ხოლმე მოყოლა, ბევრის წერა,  ბევრის თქმა, მაგრამ საბოლოოდ სიჩუმეს ვარჩევ. კაცმა არ იცის კარგია თუ არა უთქმელი ემოციები, მაგრამ ახლა ასე მიჯობს მაინც.

 

ვიქენდებზედ

ყოვლად ბედნიერი შაბათ-კვირების მადლი გეწეოდეთ! 🙂

გვიან გაღვიძებების, საწოლში გდების, მშვიდი ძილის და მზიანი ამინდის.

შაბათ დღის ქალაქგარეთ გასეირნების, გემრიელი კერძების მომზადების და მირთმევის.

ფეხით სეირნობის, ფერადი ფოტოების და ბარბექიუს.

შოპინგის და სახლის ლაგების.

ასწორებს

ამინ!

ყველაფერი, რაც ბოლო 2 წელიწადში ვისწავლე

ბოლო 2 წელი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ იმაზე მეტი მესწავლა, ვიდრე წინა 2 წელიწადში, მაგალითად. ჰოდა ანგარიშს ვაბარებ ბლოგს და საკუთარ თავს, როგორ გავიზარდე. ამასთან: განვლილი წლის შეჯამებებს სულ ვწერდი ხოლმე მგონი. წელს გამომრჩა და ამ პოსტით ავანაზღაურებ. Read More »

აუდიოწიგნები

აუდიო წიგნები ჩემი ბოლო სიყვარულია. ძალიან მარტივია: გადმოწერე/იყიდე აუდიო წიგნი, ჩაწერე ტელეფონში, გაიკეთე ყურსასმენები და მორჩა. დავდივარ და ვიღაც ნარნარი და მშვიდი ხმის პატრონი ადამიანი მიკითხავს წიგნს, რომლის წასაკითხადაც თავად მე დრო არ მეყოფოდა.

audio-storiesყოველთვის ვამბობდი, რომ აუდიოწიგნების დამუღამება ძალიან გამიჭირდებოდა, რადგან ზოგადად ვინმე რამეს რომ მიკითხავს, ვერ აღვიქვამ კარგად. მირჩევნია ჩემით ავიღო ხელში, წავიკითხო და გავიგო რა ხდება. ამიტომ კარგა ხანი არც კი ვცდილობდი რამის მოსმენას. მეგობარმა ჰარი პოტერი აუდიო წიგნის სახით გამომიგზავნა და რადგან აწ უკვე ყველაჯერ მქონდა წაკითხული, ვიფიქრე გამიმარტივდებოდა ჰარით დაწყება. ასეც მოხდა. Read More »

სუნებზე

ადამიანებს, შემთხვევებს და ადგილებს სუნებით ვიმახსოვრებ. მერე თვალებდახუჭულსაც შემიძლია მივაგნო და გავიხსენო ის კონკრეტული დღე ან პიროვნება.
მაგალითად, დედაჩემს ოდნავ მოტკბო, ვანილის სუნი აქვს. მიუხედავად იმისა, რომ ვანილი არ უყვარს და არასდროს იყენებს ცხობის დროსაც კი, ჩემთვის დედას ვანილის სუნი აქვს.

ტალინი ჩემთვის ახლადმოჭრილი ბალახის სუნთან ასოცირდება. პრინციპში, ლოგიკურია, ლამის ყოველ მეორე დღეს კრეჭენ ბალახს. შესაბამისად ქალაქში გადაადგილებისას ალაგ-ალაგ აუცილებლად შეგეფეთება ეს ბედნიერი და ფრეშ სურნელი. მეც ნესტოებს სიამოვნებით ვბერავ და ხარბად ვისუნთქავ. ძალიან მიყვარს.

tumblr_mctiobcp491qeoetoo4_250ჰერმიონასი არ იყოს, ამორტენსიას ჩემთვის ახლადმოჭრილი ბალახის და ახალი წიგნების სუნი ექნებოდა. მესამე ალბათ მზის სუნია. სახეს რომ მიუშვერ, გაგითბება და ამ დროს თმაზე აგდის, აი ეგ სუნი. ან მზეზე დატოვებულ თივის ნახევრად გამხმარ ზვინს რომ ასდის, ის სუნი.

საკვებსაც სუნით ვაფასებ. ალბათ უცნაური დასანახია, როგორ ვსუნავ კაფეტერიაში საჭმელს, რადგან სწორედ სუნით ვაფასებ ხოლმე, რამდენად მომეწონება ესა თუ ის კერძი. ასეთ დროს, ვცდილობ შემუჩნეველი დავრჩე 😀 უხერხულია მაინც.

სუნამოების მაღაზიები არ მიყვარს. იმდენი სუნია ერთმანეთში არეული, რომ თავი მტკივდება და ცუდად ვხდები. შერჩევაც ძალიან მიჭირს ჩემთვის სუნამოსი შესაბამისად. იმდენი სუნი ირევა ხოლმე ჰაერში, რომ აღარაფერი მომწონს და გარეთ გამოღწევის გარდა, არაფერი მინდა.

გიოც სუნით დავიმახსოვრე და შევიყვარე. დღემდე ვგიჟდები მის კისერში ცხვირის ჩაყოფასა და გაყურსვაზე.

ადამიანებს, ვინც არ მომწონს სუნი არ აქვთ. აი ასე, არ აქვთ უბრალოდ. სუნამოები, ჰიგიენური სუნები და ა.შ. არ იგულისხმება. საკუთარი, დამახასიათებელი სუნი არ აქვთ. :/

რისი თქმა მსურდა?
არც არაფრის. წვიმის სუნი დგას ქალაქში და გამახსენდა. 🙂

 

 

 

უსაქმურობასა და ვარჯიშზედ

ხანდახან არის დღეები, როცა უბრალოდ გინდა, რომ იწვე და არაფერი აკეთო. უბრალოდ უყურო ჭერს ან ყოვლად უშინაარსო ფილმებს ან სერიალებს. ახლა სწორედ ეგ დღეებია. ახლაც, ამ პოსტის წერისას ფონზე კიდევ ერთი უშინაარსობაა ჩართული, მე ვუსმენ.

ყველაჯერ ავდექი არეული სახლის დასალაგებლად და ყველაჯერ უფრო მეტად ავურიე. ყველაჯერ დავიწყე გასაკეთებელი საქმეების შესრულება და ყველაჯერ მივატოვე.

რამდენჯერმე წამოვდექი სავარჯიშოდ ან სასეირნოდ გასასვლელად და ყველაჯერ უკან დავბრუნდი. ვარჯიშის ხსენებაზე: ხანდახან ვამჩნევ, რომ ადამიანები, ვინც ვარჯიშს იწყებენ, ბოლოს ამით შეპყრობილები ხდებიან. ნებისმიერ თავისუფალ წუთს სარბენად გარბიან გარეთ ან დარბაზში. მეც მასე დამემართება ნეტავ? წაგიკითხავთ წიგნი Me before you? იქ არის მთავარი პერსონაჟის შეყვარებული, რომელიც ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი იყო, მერე ვარჯიში დაიწყო და ბოლოს მხოლოდ ამ თემაზე შეეძლო სხვა ადამიანებთან კონტაქტი. საუბრობდა მხოლოდ დიეტასა და ვარჯიშზე, შეყვარებულთან კონტაქტისთვის დრო არ ჰქონდა, რადგან მუდმივად დარბოდა და ა.შ. მგონი, ზედმეტი არაფერი ვარგა. ჯანსაღი ცხოვრებაც კი 😀

როდის ან როგორ გადადის ჰობი დამოკიდებულებაში?

running-quotes