T(რ)ag-იზმი

ბოლო პერიოდში ცოტას ვწერ, უფრო ცოტას ვკითხულობ და კიდევ უფრო ცოტას ვმეცადინობ…

მოახლოებულმა გამოცდებმა – წიგნის გადაშლის, უსაქმურობამ – სხვების ბლოგების კითხვის, რამდენიმე მკითხველის წერილმა კი ბლოგზე პოსტის დაწერის აუცილებლობა დამანახა.

ბლოგზე უძრაობის პერიოდში 5–მდე თაგ–თამაშში ჩამაბეს. მაგრამ მე ხომ საქვეყნოდ ცნობილი ზარმაცა ვარ და ამიტომ ყველას ერთად  პოსტში თავმოყრა და ერთი პოსტით მოცილება გადავწყვიტე

მაშ ასე: ტ(რ)აგიზმი#1:

8 რამ, რაც არ იცით ჩემს შესახებ (დამთაგა მაცომ)

• სავარაუდოდ, თქვენ არ იცით, რომ მე დედისერთა ვარ, მაგრამ 2 დის მქონე დედისერთა

სამართლებრივი გზამკვლევი ქალებისთვის ”ქარავანში”

შესავლის ნაცვლად: პოსტი იწერება ექსტრემალურ პირობებში. კერძოდ, უ-Word-ოდ, უ-ქართულ შრიფტოდ…… მოკლედ, ყოვლად უ-დ .. ))

ადრე დავდე პირობა, დასაპოსტი მასალა რომ შემომაკლდება, იმ ივენთების შესახებ დავწერ, რომლესაც დავესწრები ხოლმე-მეთქი. ჰოდა, მგონი, მიწევს პირობის შესრულება
გუშინ (24-11-10) ლიტერატურულ კაფე ”ქარავანში” ვიყავით. იდეაში, მე, ნათია და ანა მივდიოდით, თანაც როგორც მომავალი იურისტები. საბოლოოდ, ჩვენს გარდა თიკო, ნიკოლო, ბექა და ჩემი ჯგუფელიც იქ აღმოჩნდნენ. მოკლედ, მინი ბლოგ-სხოდკა გამოგვივიდა

(ყველაზე საინტერესო: როცა ვწერდით ვინ ვიყავით და საიდან, ყველამ სტუდენტი მივუთითეთ ორგანიზაციის, ან მედია საშუალების ნაცვლად. ცოტა ხანში იქ მყოფი პირი მოვიდა და თქვენ სოციალური მედიიდან არ ხართო, გვეკითხება, ჩვენც შევიფერეთ ნაგლად )

“ალა-ფურშეტ”

ლიტერატურულ კაფე “ქარავანში”, ახალი წიგნის – “სამართლებრივი გზამკვლევი ქალებისთვის”, პრეზენტაცია გაიმართა.ღონისძიების მასპინძლები იყვნენ არასამთავრობო ორგანიზაცია “კონსტიტუციის 42-ე მუხლი” და გერმანიის ტექნიკური თანამშრომლობის საზოგადოება (GTZ).

5 დიდი დანაშაული, რაც შეიძლება ჩემ წინაშე ჩაიდინო

ფსიქემ დამთაგა კიდევ ერთ ბლოგერულ თამაშში: “5 დიდი დანაშაული, რაც შეიძლება ჩემ წინაშე ჩაიდინო”, იგივე “5 რამ, რაც ყველაზე ძალიან მიყვარსო”, როგორც თავად დიდმა მწვანე ვაშლმა, იგივე ნიკოლომ დაწერა.

მე, როგორც ყოველთვის, დამეზარა პოსტის დაწერა და ფსიქეს კიდევ ერთხელ დამუნათების შემდეგ, გავბედე და ვწერ

ფერები... ფერები... შენ მე<3ფერები.....

მაშ ასე… 5 ყველაზე ძვირფასი რაღაც, რაც მართლა ძალიან მიყვარს და რომელთა წართმევის შემთხევაში, ნუ მაცოცხლებთ ბარემ =)

• ჩემი ოჯახის წევრები და მეგობრები; იცით ვინ? ყველა, ვინც მიყვარს და ვინ მიყვარს რა თქვენი საქმეა? ხანდახან მარტო ცხოვრება მინდება (ხანდახან კი არა, სულ მინდა მგონი), მაგრამ რომ ვფიქრობ, ჩემი ფუმფულა დედიკოსა და მამის გარეშე რა მეშველება? არც არაფერი.
• მე მიყვარს FaceBook ♥ ; ახლა არ დამიწყოთ ინტერნეტზე მიჯაჭვული ხარო და ა.შ… მიყვარს და რა ვქნა მეგობრების გარეშე რომ ვერ გავძლებთ ვერავინ, ცხადია, ალბათ, და მე ჩემები აქ მყავს და რია ვქნა ამასთან, ინფორმაციას აქ ვიღებ მთელს სამყაროში მიმდინარე რაღაცებზე და… წამართვით და დამტოვეთ რ2-ის ინფორმაციების იმედზე
• ჩემი ხელოვნება ♥♥♥; ისე კი ნუ გაიგებთ, რომ მე ხელოვანი ვარ. არა, სამწუხაროდ მე მხოლოდ მიყვარს… მე უბრალოდ კარგი მაყურებელი  და კარგი მკითხველი ვარ… ჰო, კარგი მკითხველი. ხომ წაგიკითხავთ დოჩანაშვილის “კაცი, რომლესაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა” ? ჰოდა მე გოგონა ვარ, ვისაც ლიტერატურა უყვარს ძალიან… თუმცა, მე კეჟერაძისგან განსხვავებით, “ვიწრო” გაგებით არა, სულ მიყვარს ხელოვნება ♥ (მერე ცალკე აღვწერ რითი ვსულდგუმლობ ხოლმე).
• დედაჰ, რამხელა დახასიათება იყო წინა უნდა შევამოკლო სხვები :] ჰოდა, შემდეგ ჩემ(ს) რეიტინგში საკუთარი თავია. აი სხვების არ ვიცი და მე მართლა მიყვარს საკუთარი თავი :დ მეტყობა ჰო ეგოისტობა, დედისერთობა? ;;) ნუ, როცა ცუდად ვიქცევი, ან როცა ვზამრაცობ (აი , მაგალითად ახლა) ვერ ვიტან ხოლმე, მაგრამ ძირითადად მაინც მიყვარხარ, კნუტო ♥
  

  გამუქდა ოცნება....

• ჩემი პროფესია მიყვარს მე. ნუ, მომავალი, მაგრამ მაინც პროფესია  “ეს კნუტი ქალი ცუგად უნდა იქცე?” – ერთმა მკითხა ადრე ცუგა არა, მაგრამ ადამიანის უფლებების თავგადაკლული დამცველი რომ ვიქნები, ეს ვიცი ნუ, თუ ჩემი ოცნება ახდება და… (გითხრათ რომელი? გითხრათ? კარგი, გეტყვით, მოსამართლეობა მინდა : P ) მიხილავთ მაქსიმუმ 30 წლისას მოსამართლის მანტიაში
• მე ♥ ….. არ გეტყვით ვინ )))))) ეს ბოლო დავტოვოთ სიადუმლოდ ))

 

ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ….

რაღაც ბლოგერული თამაშია მგონი.. . წერენ ვინ არიან, ქუჩაში შემთხვევით რომ შეგხვდეთ, რომ გვიცნოთ…. მერე ერთმანეთ თა(ნ)გავენ და დათაგულმა საკუთარ თავზე უნდა დაწეროს… ცოტა ხნის წინ ზორბეგმა მეც მომნიშნა. აქამდე მეზარებოდა და ახლა დავწერ

მაშ ასე… თუ თქვენ არ ხართ ჩემი ფეისბუქის მეგობარი და არ გაქვთ ნანახი ჩემი ფოტოები, გეტყვით რომ ვარ საშუალო სიმაღლის, გამხდარი,შავთმიანი გოგო… თმა გუშინდლამდე ძალიან გრძელი მქონდა, გუშინ კი “მოვიკვეცე” ეჰ,… მაგას ცალკე პოსტი უნდა მივუძღვნა რა )
ჰო,… დავდივარ ხოლმე ჯინსებით, ე.წ. ბალეტკებითა და რაიმე მაისურით, მაგრამ ცხელა და შესაბამისად შორტებსა და სანდლებზე გადავედი
ალბათ სადმე რუსთაველსა და მარჯანიშვილზე თუ მოკრავთ ყველაზე ხშირად თვალს

თუ დამინახავთ და მოდით, იმხარია ხოლმე ხალხის გაცნობა )
კიდევ რა დავწერო? :შ

ან ვინ დავთაგო? :შ

კარგი, ნიკოლოს, დიანას და რა ვიცი , კიდევ ვიღაცას )))

პ.ს. ყველაზე ხშირად ნიკოლოსთან ერთად დავდივარ და ალბათ მასთან ერთად მიხილავთ

წიგნის XII ფესტივალი-ტუსაღი #11

დღეს წიგნის ფესტივალზე ვიყავით მე და ნიკოლო.იმდენად კარგი იყო , რომ დაღლილობა აღარ მახსოვს უკვე

ქართული ფესტივალი რომ იყო, იმაზე შეემჩნა ,რომ 11-ზე უნდა დაწყებულიყო და რომ მივედით 12-ის ნახევარზე (ქართული პუნქტუალურობა), გვითხრეს პირველზე გადაიტანესო.

არაუშავს, ამ შუალედში ნიკოლომ მოახერხა, დამითანხმა (დაჩოქებითა და მეტანიებით, არ ვაზვიადებ ) და ბიტანიკურში ჩავედით კიდევ ერთხელ.

ორი საათისთვის ისევ ყოფილ ფილარმონიასა და ახლადელ ივენთ-ჰოლს ვესტუმრეთ.

მართლა კარგი იყო დღე და ძალიან ვისიამოვნე. მე ჟურნალისტ არ ვარ და რეცენზიებს ვერ დავწერ, როგორც ბევრი ქართველი ბლოგერი აკეტებსო ხოლმე სხვადსხვა პრეზენტაციებზე, ფილმებზე და ა.შ. მე იმას დავწერ რაც მომეწონა ან არ მოmეწონა
ნუჰ, ყველაზე ცუდი ის იყო, რაც მუდმივად მაწუხებს ჩემი საფულის სტუდენტური შიგთავსის სიმწირე არადა შევიძენდი ბევრ კარგ წიგნს, თანაც ფასდაკლებით. საბოლოო ჯამში კი მხოლოდ სულაკაურის გამოცემლობის მიერ (ჩემნაირი ჯიბეგაფხეკილი სტუდენტებისათვის) რაღაც აქციაზე 2 ლარად შევიძინე ჯემალ ქარჩხაძის “გუბე”, არადა “იგი” მინდოდა და ვერ იშოვე ნიკოლომ “15 საუკეტესო ქართული მოთხრობა ” იყიდა და ბოლოს ისე აღმოჩნდა რომ მისი წიგნი ჩემს პარკში აღმოჩნდა, ჩემი კი ნიკასთან

ყველაზე საუკეთესო იყო “პალიტრა L”-ის მიერ მოწყობილი აქცია “კარცერი-ლუქსი” აქციის შინაარსი მდგომარეობდა შემდეგში: მოგათვსებდნენ კარცერში, აიღებდი რაიმე წიგნს, წაიკითახვდი ნაწყვეტს 10 წუთის მანძილზე მხატვრულად და ბოლოს რაიმე წიგნს გჩუქნიდნენ.

კნუტი კითხვისას კარცერსი

მე “ტუსაღი #11″ ვიყავი ბედნიერი სახით მივიწებე მე-11 ნომრის ნიშანი და ასეტივე ბედნიერი დებილის სახით ვიჯექი კარცერში და ვკითხულობდი დოჩანაშვილის “კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა” ამ ნაწარმოებიდან ნაწყვეტს. საჩუქრად გურამ რჩეულიშვილის “ნელი ტანგო ” ავიღე

ყველა გამომცელობის სექცია დავათვალიერე, რამოდენიმე მ მართლა დიდი შტაბეჭდილება მოახდინა, მაგალითად,, “აწმყო”, რომლის არსებობაც არ ვიცოდი.ზალიან ლამაზი ყდები ჰქონდა ალბომის, სასაჩუქრე კონვერტების და სხვადსხვა რაღცეებს. რბილი, მცენარეებით, ყვვილებით გაფორმწებული, დავინეტერსდი და აღმოჩნდა, რომ ეს ყდები ხელით მზადდება თურმე, უნარშეუზღუდული ადამიანების მიერ. მართლა ძალიან ლაამზი იყო და თუ ვინმე მიხვალთ წიგნის მე-12 ფესტიოვალზე, იყიდეთ რა. ჩემი პირადი თხოვნაა.

ჰო, ევროკავშირი ბიძია, როგორც ყოველთვის ყველაზე გულუხვი და კეთილი იყო ყველაფერი, რაც მათ სტენდზე იყო განლაგებული, აღმოჩნდა რომ უფასო იყო :დ ავიღე რამოდენიმე ბროშურა, რომელიც გამომადგება ალბათ საერთაშორისოში ევროკავშირს რომ გავივლი

კიდევ რა მოგიყვეთ?

ჰო, უგულავა გაიჩითა. ეგ ხო არ მაზავს PR-ის კეთების საშუალებას რა… ტვინს ბურღავს

P.S. იქაურ ფოტოებს იმიტომ რომ ვერ ვდებ , რომ უბრალოდ არც გადამიღია

“ობოლი ბიჭი ვარ, ღარიბი ღატაკი და….”

ამას წინათ მივხვდი რა არის მთავარი მიზეზი იმისა, თუ რატომ არ მიყვარს თბილისი. იმდენი მათხოვარია, რომ ჩემი მშობლიური, მშვიდი, წყნარი და რაც მთავარია, უმათხოვრო რუსთავი მირჩევნია.

არ არსებობს მე და ნიკოლომ ქალაქში ბოდიალი გადავწყვიტოთ და ციგნები არ ავიკიდოთ. მიზეზებს ნუ განვიხილავთ, რატომ გვეკიდებიან. შესაძლოა თანამოძმეებად აღგვიქვამენ, ფულს გვთხოვენ, თუ რა ვიცი.. მაგრამ ფაქტია, რომ ვეღარ ვიშორებთ ხოლმე

ჩვენი უკანასკნელი ბრძოლა მათთან მარჯანიშვილზე შედგა, რამოდენიმე დღის წინ. ნაყინს გემრიელად მივირთმევდი, დამითმეო, რომ მომთხოვა პატარა, ჭუჭყიანმა ბავშვმა. სამართლიანად გავაპროტესტე და გავიქეცი (თქვენ ნიკა უნდა გენახათ, რომ მირბოდა და ციგნის ბავშვი მისდევდა, რა სანახავი იყო )) ) რუსთაველზე რა შეგვემთხვა აღარ მოვყვები, ფეხზე შემოეხვია ის ბავშვი ნიკას )))) ჰჰჰაჰ ))

რა მაინტერესეს, იცით? ციგნები ხომ ბოშები არიან. ჰოდა, ფილმებში სულ კარგად მომღერალ-მოცეკვავე ხალხად რომ ჰყავთ ხოლმე გამყვანილები, ახლა რა ჯანდაბა სჭირთ? მეტროში რომ დადიან და “ობოლი ბიჭი ვარ, ღარიბი , ღატაკიო”, გვიმღერიან. ან ქუჩაში მიმავლებს შეფურთხების მუქარით ფულსა და ტკბილეულს გვართმევენ

რა უბედურებაა…. ზოგადად ასეა ყველგან და ფილმები გვატყუებენ, თუ ჩვენთან ( როგორც ყოველთვის ყველაფერს მოსდის) ბოშებიც რაღაც იდიოტურ ჰიბრიდად იქცნენ